Serieel beeld

De onderstaande foto's heb ik per categorie uitgekozen als beste.

Voertuigen

Kostuums

Dieren

Typografie

Afval

Ik heb de foto van het hondje uitgekozen om mee verder te gaan omdat deze de verbeelding prikkelt. Je weet niet wat er aan de andere kant van de lijn zit. Als thema voor mijn onderzoek heb ik 'alleen?' gekozen, omdat je niet weet wie of wat er aan de andere kant van de lijn zit. Ik ben op zoek gegaan naar gedichten, foto's en schilderijen van bekende kunstenaars, citaten, associaties, betekenissen in woordenboeken en enceclopedyen om meer inzicht in mijn thema te krijgen. In het fotomuseum in Antwerpen vond ik een kaart waar een klein hondje met zijn pootje in het gips op staat afgebeeld. Er staan heel veel mensen op de kaart maar je ziet alleen de benen van de mensen en degene die de riem vastheeft staat met zijn rug naar het hondje toe. Dit was erg toepasselijk voor mijn onderzoek omdat veel citaten zeiden dat als je je eenzaam voelt, het niet persé hoeft te betekenen dat er niemand om je heen is. Aan de hand van deze kaart ben ik gaan schetsen en heb ik een nieuwe reeks foto's gemaakt.

Aan de hand van deze foto's ben ik het hondje in een andere omgeving gaan plaatsen. De eerste twee schetsen slaan terug op citaten uit mijn onderzoek. Namelijk: "Veel mensen zijn eenzaam, omdat zij muren bouwen in plaats van bruggen," en "alleen, alleen, heel alleen, alleen op de wijde, wijde oceaan!" De andere drie uitprobeersels heb ik gemaakt omdat ik na ben gaan denken wanneer een hondje nou het zieligst is. Veel mensen laten hun hondje achter aan een boom of dumpen hem ergens als ze ervan af willen. In de eerste instantie wilde ik verder gaan met het citaat over de muren. Maar mijn klasgenoten wezen mij erop dat het beeld niets zei als je het citaat niet kende. Hier had ik zelf niet bij stil gestaan omdat ik het citaat natuurlijk zelf wel kende. Uiteindelijk heb ik er dan ook voor gekozen om verder te gaan met de achtergelaten of gedumpte hond. (Ik heb de randen van het kijkdoosje later zwart gemaakt omdat het beeld dan beter met mijn verhaal overeen kwam en omdat het zwart/wit van de randen dan zouden communiceren met het zwart/wit van het hondje).

Aan de hand van de beelden van de achtergelaten hond ben ik begonnen met het maken van een filmpje. Dit koste me heel veel tijd en is dan ook meerdere malen mislukt. Ik heb veel fouten gemaakt in eerdere versies van mijn filmpje, bijvoorbeeld te rommelige shots, niet goed nadenken over snelheid en duur van de shots en de manier waarop geluid kan communiceren met het gevoel dat je bij de beelden krijgt en hoeveel invloed geluiden en muziek op shots en beelden kunnen hebben. Ik heb sommige shots vertraagd en andere juist versneld. Ik heb muziek uitgekozen die zo goed mogelijk met de beelden overeen komt en mijn filmpje ingekort tot anderhalve minuut.

Na al deze beelden had ik naar mijn zin nog te weinig 3D beelden. Ik ben na gaan denken over de plek waar mensen hun hondje achterlaten. Het meest clichématige verhaal is natuurlijk de boom in het bos. Hier wilde ik niets mee doen omdat het me veel interessanter leek om bij mijn laatste beelden mijn eigen verbeelding te laten spreken en zelf iets te ontwerpen waar mensen hun hondjes achter kunnen laten. Bij het eerste beeld vielen de hondjes helaas totaal weg in de achtergrond, en ook bij de andere beelden is dat nog niet naar mijn zin.

Als laatste heb ik geprobeerd een uitnodigende plek te maken waar mensen hun honden kunnen achterlaten. Op het eerste gezicht ziet het er allemaal erg vrolijk uit en lijkt het alsof de hondjes het erg naar hun zin hebben. Maar ik heb geprobeerd om naar voren te laten komen dat het uiteindelijk helemaal niet zo vrolijk is als het er in de eerste instantie uitziet. Er zit gaas voor de ramen en dat geeft een opgesloten gevoel, ookal zijn de muren vrolijk geel. En ookal slapen de hondjes in roze mandjes en hebben ze genoeg te eten en te drinken, ze zitten wel vastgebonden en hebben geen enkele vrijheid.