De eerste week van de periode zat ik heel erg in de knoop met deze opdracht, ik had een onderwerp gekozen dat niet echt bij me paste en waar ik ook eigenlijk niets mee kon.
Toen zag ik deze stoel in de tuin van school staan en dat bracht me op ideeën.
Naar aanleiding van deze foto heb ik het onderwerp eenzaam gekozen.
Ik ben foto's gaan maken van een persoon die alleen aan tafel zit te pijnzen.
Bij de laatste foto is de persoon eigenlijk helemaal niet eenzaam, hij zit echter tegenover zijn eigen weerspiegelen. Dit bracht me op het idee om mijn onderwerp iets aan te passen. Van eenzaam ben ik dan ook overgestapt naar confrontatie. Ik wilde een beeld maken waar een persoon zichzelf tegenkomt en over zichzelf nadenkt. Zelfreflectie, iets waar ik binnen mijn opdrachten zelf ook constant mee bezig ben.
Ik vond deze Model Study van Elina Brotherus er perfect bij passen. Ik heb Elina Brotherus in het Kiasma in Helsinki gezien en ze heeft me al meerdere malen geïnspireerd. Het fascinerende aan het beeld vind ik dat Brotherus met weinig attributen een groot verhaal verteld. De spiegel staat voor het verleden, de bol voor de toekomst. Het probleem met mijn foto's is dat ik te weinig bezig ben met de details. Alle kleine dingen die in beeld zijn en niet bij mijn verhaal passen kunnen afleidend werken en de toeschouwer afleiden van de essentie van het beeld.
Bij de volgende foto's blijf ik hetzelfde probleem houden. Er zijn teveel overbodige attributen in beeld die de betekenis van het beeld verzwakken.
Bij de volgende foto's heb ik geprobeerd om een zorgvuldige selectie te maken van wat er in beeld komt en wat niet. Ik heb geprobeerd om alleen essentiële dingen in beeld te brengen en zo het beeld te versterken. Echter door de close-ups raak ik mijn beeld ook kwijt.
Als eindbeeld had ik het idee van een illustratie, als hulpmiddel hiervoor heb ik een maquette gebouwd van een lege kamer met enkel een tafel, een stoel en een spiegel.
Op deze foto ben ik gaan tekenen met verschillende materialen. Ik kwam al snel in de problemen omdat de maten van mijn maquette niet klopten, daardoor werd het te moeilijk om een anatomisch kloppende persoon in mijn foto te tekenen.
Ik ben nieuwe foto's gaan maken, dit keer met een model zodat ik zeker wist dat de verhoudingen zouden kloppen. Ik heb ervoor gekozen om het spiegelbeeld niet overeen te laten komen met de persoon echt. Dit omdat het niet bedoeld is als echt spiegelbeeld, maar een weerspiegeling van die persoon zelf. De persoon komt als het ware tegenover zichzelf te zitten.
Met deze foto ben ik gaan experimenteren met materialen en kleuren, maar ik kwam al snel tot de conclusie dat kleur geen toevoeging bracht aan mijn beeld. Ik heb dan ook besloten om mijn eindbeeld in B grafiet potlood te maken.
Ook heb ik ervoor gekozen om de weerspiegeling een beetje wazig te maken, dit omdat het niet letterlijk is bedoeld als een spiegelbeeld, maar als een confrontatie. De schaduw van de persoon heb ik express dik aangezet zodat er een derde weerspiegeling ontstaat.
Reflectie:
Met dit vak ben ik intensief met het onderzoek bezig geweest en heb ik geworsteld met beeldende kwesties. Omdat ik elke keer nieuwe dingen uitprobeerde en nieuwe stappen ondernam is het eindbeeld er een beetje bij ingeschoten. Het was voor mij erg moeilijk om tot de essentie van het beeld te komen, ik heb daar dan ook veel tijd aan besteedt waardoor er te weinig tijd overbleef om mijzelf de techniek van het gelaagde tekenen met grijstonen aan te leren.
